เราจะขายหนังสือที่เราชอบ

หน้าร้าน

ชั้นหนังสือในร้าน

เนื่องจากชั้นหนังสือในร้านมีจำกัด ก็เลยคิดว่าจะขายหนังสือที่เราชอบเท่านั้น ตอนนี้ที่คิดๆไว้ก็มี ต้นส้มแสนรัก(ปกใหม่ เก้าสิบแปดบาทเท่านั้นนั้น เล่มนี้จองเพราะถูกดี) ขุมทรัพย์ที่ปลายฝันเล่มนี้เหมาะกับเยาวชนพะเยา โลกของโซฟี เจ้าชายน้อย โมโม่ แมลงสาบ ทุ่งหญ้าป่าใหญ่ ของคุณป้ารอร่าและที่เหลือที่เป็นหนังสืออุเทน ส่วนใครจะแนะนำเล่มอื่นๆก็ช่วยหน่อย โปรดอย่าช้าเพราะชั้นหนังสือมีจำกัด

ปล วันนี้เฉพาะหมวดวรรณกรรมเยาวชนก่อนนะครับ หนังสือเล่มไหนหาไม่ค่อยได้ก็ให้ยืมแทนไม่ต้องขาย

หลวงพี่หนุ่ย

หลังจากเหตุปัจจัยถึงพร้อม หนุ่ยก็ได้บวช วินาทีที่หนุ่ยรับผ้าเหลืองมาคล้องไว้กับตัว เรารู้สึกน้ำตาจะไหล อาจเป็นเพราะเรารู้ว่าหนุ่ยอยากบวชแค่ไหน และฝ่าฟันอุปสรรคมากเพียงใดกว่าจะได้บวช นี่คงเป็นความรู้สึกปิติ ยินดีในทางที่ดี สองเดือนที่ผ่านมานี้ มีเพื่อนได้บวชเป็นพระถึงสามคน สามคนที่ผ่านมาล้วนแต่บวชตามประเพณี บวชหนีปัญหาชีวิต บวชเลิกเหล้า ไม่นับอาจารย์สมบัติที่บวชหนีคดี หนุ่ยน่าจะเป็นคนแรกในบรรดาเพื่อนเราที่บวชเพราะศรัทธาในคำสอนของพระพุทธเจ้าจริงๆ และอาจเป็นคนเดียวที่มีความใฝ่ฝันว่าอยากเป็นพระ ไม่นับน้องฟลุ้ค เด็กข้างบ้านที่อยากเป็นพระเพราะไม่ต้องไปโรงเรียน ถ้าไม่เป็นเพราะเกรงใจแม่เหรียญ แม่บังเกิดเกล้าของหนุ่ยที่มีลูกชายเพียงคนเดียว เราจะยุให้คุณหนุ่ยบวชตลอดชีวิตเพื่อเป็นศรีแก่พระพุทธศาสนา และปฎิบัติเพื่อไปให้ถึงเป้าหมายสูงสุดคือมรรคผลนิพพานเลยเชียว ถ้ากระนั้นเราจะขอเป็นสปอนเซอร์ทางธรรม เผื่อ อานิสงฆ์จะส่งให้ใกล้แก่นธรรมมากกว่านี้ ในงานนี้ก็รวมญาติธรรมได้มากพอควรนี่ขนาดท่านมาบวชในที่กันดารเพียงนี้ คนจากแดนไกลยังมากันมาอานุโททนาสาธุการกันเป็นลำรถ สะท้อนถึงอิทธิบารีมีเฉิดฉายแม้ขณะยังเป็นฆราวาส ผลบุญครั้งนี้ส่งผลให้ผมเจอกับเพื่อนเก่าแก่สองคนที่รู้จักตอนตอนมันเป็นแฟนกันสมัยเรียน เจอกันอีกทีแต่งงานหิ้วลูกมาด้วยแล้ว ทั้งยังเพื่อนร่วมงานจากอาศรมวงสนิท อีกหนึ่งโขลง ทำให้ชีวิตเรียบๆมีสีสรรขึ้นมาพอควร ขอให้หลวงพี่หนุ่ยจงเจริญในธรรมครับ

เรื่องแถม บ่ายสามสี่สิบนาที ศุกร์ที่สิบสาม ณ।การประปาพะเยา ตั้งใจไปเสียค่าน้ำก่อนที่เขาจะตัดน้ำ

แต่ไปถึงพบว่า ที่จ่ายตังค่าน้ำได้ปิดแล้ว ทั้งๆที่ยังอยู่ในเวลาราชการ และเจ้าหน้าที่ก็ยังใช้เงินภาษีประชาชน เปิดแอร์ในห้อง นั่งนินทาอธิบดีการประปานครหลวงอยู่ เราไปช้าไปสิบนาที เราเข้าไปขอร้องให้ช่วยรับเงินจากคนประชาชนผู้ต้อยต่ำ เพื่อไม่ต้องมาที่นี่อีกในวันจันทร์ หญิงสาววัยกลางคนแนะนำเราอย่างเมตตา ว่าคุณไปจ่ายที่เซเว่นซิ เคาเตอร์เซอร์วิส รู้จักหรือเปล่า เคาเตอร์การประปาปิดแล้ว

จากเหตุการณ์ดังกล่าว ผมอยากเรียนถามท่านนายกรัฐมนตรีว่า

ข้อแรก การประปาไร้ความสามารถถึงขนาดเปิดรับเงินในเวลาราชการไม่ได้เพราะเหตุใด

ข้อสอง ทำไมนโยบายการประปาถึงเอื้อประโยชน์แก่พวก ซีพี อย่างทุเรศ ในเวลาราชการ เราไม่สามารถจ่ายเงินค่าน้ำได้ แต่เราสามารถเพิ่มเงินอีกสิบบาทให้แก่พวกของธานินท์ (คนรวยระดับโลกที่เป็นที่ปรึกษาเรื่องเศรษกิจพอเพียง ) และสามารถจ่ายเงินค่าห่าเหวทุกอย่างที่รัฐบาลไม่สามารถให้บริการแก่ประชาชนตัวเองได้ ผมจึงกราบเรียนแนะนำให้ยุบการประปาส่วนภูมิภาคทั้งหมดขึ้นกับเซเว่นอีเว่น อีกทั้งให้โอนพนักงานการประปาทั้งหมดไปเป็นพนักงานเซเว่นอีเลเว่น ทั้งนี้เพื่อเป็นการโอนงานที่รัฐบาลไม่ถนัดไปสู่เอกชนที่เชี่ยวชาญ เพื่อความคล่องตัว ทั้งนี้เพื่อความสามัคคีของคนในชาติ

ขอขอบใจทุกท่าน

ประกาศสำนักพระราชวังฤดูร้อน

นับแต่หลังรัฐประหารเป็นต้นมาได้มีกลุ่มบุคคลไม่ทราบจำนวน สมคบคิดวางแผน ทำการเปิดร้านกาแฟ กลุ่มคนดังกล่าวได้เริ่มลงมือกระทำการตั้งแต่เดือนเมษายน 2550 บัดนี้แม้กาลล่วงมากว่าสามเดือนร้านดังกล่าวยังไม่มีทีท่าว่าจะแล้วเสร็จ แม้ปีนี้จะเป็นปีมหามงคลแต่กลุ่มบลคลดังกล่าวยังไม่มีทีท่าจะทำการเปิดร้านในปีมหามงคลนี้ เหตุดังกล่าวสร้างความเดือดเนื้อร้อนใจไปยังประสพนิกรทุกหมู่เหล่า ดังนั้น ทางสำนักพระราชวังจึงใคร่เสนอภาพความคืบหน้าในการก่อสร้างเพื่อให้ประชาชนผู้สนใจได้ทราบ อนึ่ง ทางสำนักพระราชวังจะไม่มีการเปิดเผยโดยเด็ดขาดว่า สำนักงานทรัพย์สินฯ เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ในร้านกาแฟ ทางสำนักฯ จึงขอประกาศว่า ทางสำนักฯ ไม่มีส่วนรู้เห็นใดๆกับการกระทำของบุคคลดังกล่าวแต่ทั้งนี้เพื่อความสงบเรียบร้อยแก่บ้านเมือง จึงขอให้ประชาชนจงอยู่ในความสงบ รู้รักสามัคคี รอฟังประกาศวันเปิดร้านและขอความร่วมมือให้ไปร่วมพิธีเปิดโดยพร้อมเพรียงกันตามวันเวลาที่จะแจ้งให้ทราบต่อไป ทั้งนี้เพื่อแสดงให้เห็นถึงความรักชาติรักแผ่นดินของคนไทยทุกคน

จึงเรียนให้ทราบโดยทั่วกัน
สำนักพระราชวังฤดูร้อน

มรว.โมโม่ ผู้รับสนองพระราชโอ่งการ

อนึ่ง เนื่องในเดือนอันเป็นมหามงคลที่ร้านกาแฟยังสร้างไม่เสร็จ ทางสำนักได้เปิดให้ประชาชนทั่วไปได้สั่งจองเหรียญที่ระลึกการสร้างร้านไม่เสร็จครบสามเดือน ในราคาครึ่งเหรียญ หนึ่งแสนห้าหมื่นบาท ท่านสามารถสั่งจองได้เพียงนำเงินสดใส่ซอง(วงเล็บมุมซองว่าเอาไปเลย)ไม่ต้องจ่าหน้าซองถึงคุณทักษิณ ทางสำนักจะจัดส่งเหรียญไว้ให้เป็นสิริมงคล ภายในสามวันเจ็ดวัน
ปล. รายได้หลังหักค่าใช้จ่ายและกำไรจะนำไปสมทบทุนกองทุนเพื่อนพึ่งพาลยามโยก

ภูตะวัน

ช่วงเดือนมิถุนายนที่ผ่านมา มีเพื่อนๆมาเยี่ยมดูร้านที่ไม่เสร็จซักทีหลายคณะ อย่างเพื่อนจากอินเดีย (โจกี้)ที่เข้ามาบวชในเมืองไทยและมาทัศนาจรทั่วประเทศพร้อมกลุ่มพระไทยร่วมรุ่นที่เคยเรียนด้วยกันที่อินเดีย และล่าสุด เพื่อนเก่าจากอาศรม จูเลีย สาวน้อยจากอเมริกาผู้กำลังทำปริญญาเอกด้าน พุทธมนุษยจิตวิทยา ขับรถมอเตอร์ไซค์จากแม่แจ่มมานอนบ้านอุเทน



ทุกครั้งที่มีแขกมาเยือน ตามมารยาทก็ต้องพาเที่ยวชมเมืองพะเยา โปรแกรมเที่ยวยอดฮิต ที่ผมคิดเอาเองว่าเป็นที่ควรไปก็มี หอวัฒนธรรมนิทัศน์(รวมหลักฐานโบราณคดีเมืองพะเยา) วัดศรีโคมคำ(ไหว้พระเจ้าตนหลวง) หอกลางน้ำ(ชมภาพเขียนคุณอังคาร)หอจดหมายเหตุพะเยา(ดูอาคารใหญ่โตอันว่างเปล่า)วัดอนาลโย(ชมสิ่งปลูกสร้างทางวัตถุอันยิ่งใหญ่เช่น พุทธคยาจำลอง บุษราคัมก้อนใหญ่มหีมา สะท้อนถึงบารมี(อิทธิพล)ของผู้จัดการวัดกลายๆ เมื่อก่อนคนยังนิยมไปเที่ยวกัน แต่หลังจากมีวัดใหม่ชื่อ เทสโก้ โลตัส คนพะเยาก็พากันไปทำบุญที่นั่น ด้วยศรัทธาในพระกรุณาธิคุณลดกระหน่ำราคาสินค้าโปรดปวงสัตวืโลกผู้ยาก) อ่างเก็บน้ำแม่ปืม และเก้าลอเก้า ที่ว่ามา นอกจากวัดพระเจ้าตนหลวงแล้ว ดูเหมือนไม่ค่อยมีคนพะเยาไปเที่ยวชม อาจจะเพราะราคาน้ามันที่สูง หรือ วัดใหม่ที่ว่า ไม่นานมานี้ จากคำแนะนำของอุเทน ทำให้ค้นพบสถานที่เที่ยวใหม่ นั่นคือ พระตำนักภูตะวัน ผมเองเชื่อว่าคนพะเยาส่วนใหญ่นั้นไม่เคยไป พระตำหนักที่ว่าตั้งอยู่ในเขตวัดอนาลโย (อันที่จริงมันก็ตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติดอยหลวงอีกที แต่ผมไม่กล้าพูดเพราะเกรงว่ากรมป่าไม้เขาอาจจะไม่ชอบเท่าไรที่พบว่าเราสร้างบ้านสวยๆในเขตนี้ได้)จากจุดสูงสุดของดอยใหม่ จะมีประตูขนาดใหญ่กั้นไม่ให้คนทั่วไปเข้าไป แต่ด้วยวันนั้นเรามากับฝรั่ง และคนไทยเกรงใจฝรั่งจึงไม่กล้าปฎิเสธ จึงนับเป็นครั้งแรกที่คนพะเยาอย่างผมจะได้ไปเห็นพระตำหนักภูตะวัน เมื่อขับรถคดเคี้ยวตามถนนลาดยางอย่างดีไปจนถึงยอดเขา เราก็จะได้พบบ้านหลังไม่ใหญ่สร้างด้วยไม้รูปทรงคล้ายสัณฐาคารในอาศรม ตัวด้านหน้าเป็นกระจกนิรภัยใสไม่มีรอยต่อแผ่นใหญ่เท่าตู้ใส่ปลาบึกในสยามพารากอน บริเวณหน้าบ้านมีระเบียงยื่นออกไปมองเห็นเทือกเขารอบๆและแลเห็นเมืองพะเยาและกว้าน เล็กจนเป็นเพียงธุลีใต้พระบาทผู้ที่นานๆครั้งจะมาประทับ
ในฐานะคนพะเยา ผมบังเกิดความปรีดาเป็นล้นพ้น ที่เห็นพระตำหนักแห่งนี้สร้างขึ้นมาอย่างสมฐานะของผู้มีบุญญาบารมี เป็นสรวงสวรรค์ที่ลอยอยู่บนศรีษะของชาวพะเยาผู้ทุกข์ยาก ปวงชนที่ยากไร้เหล่านี้หวังเพียงว่า พระองค์จะสรงเกษมสำราญ และทรงเป็นมิ่งขวัญให้พวกเขา เพื่อจะได้สวมเสื้อเหลืองและห้อยจตุคามอย่างนี้ต่อไป

ริมถนน

ความเดิมจากตอนที่แล้ว/สิบห้า มิถุนายน/ผมเดินเล่นกับโมโม่ตามถนนเส้นเก่า ขณะเดินผ่านที่เผาศพ ผมเห็นหมาสีขาว ขนยาว มีปลอกคอ นอนหอบเหมือนเพิ่งวิ่งมาราธอนมา,เพราะพอรู้ภาษาหมา เข้าไปสอบถาม รู้เพียงเขาหิวน้ำ จึงหาแก้วพลาสติคแถวนั้นเดินไปตักน้ำใน ร.ร. ...สี่รอบ คงหิวมาก นั่งดูเขาซักพัก นอนที่เดิม แมลงวันเริ่มตอม หายใจหอบ กลับบ้าน ขโมยขันน้ำ อาหารปลาไปวางให้ข้างๆ เผื่อหิว...สิบหก มิถุนายน กลับมาจากร้านกาแฟ พาโมโม่เดินเล่น ผ่านทางเดิม ลุ้น จะตายมั้ยน้อ..เออ ยังอยู่ นั่งได้ คิดๆ ต้องช่วยหละ ช่วยไงดีล่ะ ตัดสินใจ เอาวะ กลับบ้าน ขับรถไปรับสัตวแพทย์ เจรจา นั่งรอหน้าร้าน รอลูกค้ากลับหมด อือ มาก็มาหมอว่า /ที่เกิดเหตุ/พบชายสองคนกำลังมุงดูหมา ทราบภายหลังว่าเป็นคนเลี้ยงวัวหนึ่ง ครูหนึ่ง/ครูทัก เฮ้อ หมอมาพอดี -ทุกคนเห็นหมาตัวนี้ตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้ผ่านมาเห็นอยู่ที่เดิมก็ผิดปกติ-หมอเข้าไปตรวจอาการ คลำๆ ข่าวดี ขาไม่หัก ฉีดยาแก้ปวด แก้อักเสบ/ข่าวร้าย แมลงวันมาวางไข่ในขนเพียบใกล้จะเป็นตัวแล้ว-เราต้องการที่ปลอดแมลงวัน /ดีเจวิทยุชุมชน(คนรักทักษิณผ่านมา)-วันจันทร์ผมจะประกาศหาเจ้าของให้ เออ น่าเอาไปลงสกู๊ปข่าวนะ-ครูทำท่าคิดหนัก -ผมน่าจะดูแลมันได้ช่วงนี้-เราได้ยินก็ดีใจ รีบถามบ้านจารย์อยู่ไหนหละครับ ผมจะไปส่งทั้งคนทั้งหมาเลย (เพราะรู้สึกพ้นภาระ)หมอก็ดีใจ -ผมจะไปดูแลฉีดยาให้ด้วย(นี่ก็กลัวต้องเลี้ยง) เออดีจัง ไปถึงบ้านครู เจอหมาห้าตัว แมวอีกเพียบ ถามดูก็ปรากฏเก็บมาทั้งนั้น โอ้ ของเราแค่โมโม่ตัวเดียวก็แย่แล้ว เออคนใจบุญจริงเขาก็กล้าที่จะช่วยเหลือจริงจัง ไม่เหมือนบางคน ใจดีแบบกล้าๆกลัวๆ ช่วยก็ครึ่งๆกลางๆ แค่จะไปเรียกหมอมาก็ไม่ค่อยกล้า จะทำดีนี่บางครั้งก็ต้องอาศัยการตัดสินใจ และพลังอยู่เหมือนกัน เฮ้อ...เรียนเรื่องโพธิสัตว์มาครึ่งปี ไม่เข้าใจ จนวันนี้ก็พอรู้ว่า เมตตา ต้องรวมเข้ากับ กรุณาจึงจะเกิดผล แต่ก็ไม่ง่ายเลยที่จะชนะความเห็นแก่ตัวที่พอกพูนอยู่หนาเตอะในใจเรา วันนี้ก็รู้สึกว่าอย่างน้อยเราก็กล้าตัดสินใจที่จะช่วยเหลือแม้ลึกๆก็ยังรู้สึกลำบากใจ มันไม่ไปด้วยจิตที่เต็มร้อย หลายเหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้กลัวที่จะต้องช่วยเหลือคนอื่น คำพูดหลายๆอย่างที่เคยโดนว่า เช่น เสือกบ้าง แส่หาเรื่องบ้าง ก็สะท้อนมาเป็นระยะ คงต้องฝึกอีกเยอะในหนทางอย่างนี้ เชื่อว่าหลายคนน่าจะรู้สึกประมาณนี้มาบ้าง อาจจะเรียกได้ว่าภาวะกึ่งเมตตา กึ่งกรุณา กึ่งเห็นแก่ตัวก็ได้ ยังดีเรื่องนี้จบลงที่มีคนรับอาสาเลี้ยงหมา นี่ถ้าไม่มีใครเอา เรื่องนี้จะจบลงอย่างไรหนอ เราเองจะกล้าพอที่จะอุ้มหมาเข้าบ้าน หรือมันจะนอนตายที่เดิม น่าสงสัยอยู่จริง.