“สีแท่งกล่องหนึ่งในแสงทะเล”






พิมพ์สี่สีทั้งเล่ม 160 หน้า


เขตแดนแห่งแรกของมนุษย์คือชายฝั่ง จากนั้นท้องทะเลจะคอยเล่าเรื่องราวความเปลี่ยนแปลงบนฝั่งหนึ่งๆ เป็นภาษาคลื่นด้วยน้ำเสียงเรียบสงบและคลุ้มคลั่งในบางครั้ง ในท้องทะเลมียิปซีที่แล่นเรือสัญจรท่องไปบนผืนคลื่น ดำน้ำจับปลาด้วยมือเปล่า มีภาษาและพิธีศักดิ์สิทธิ์ของตนเอง มีเรือเสมือนบ้าน มีลมหายใจของชีวิตจากคลอดจนกระทั่งตายอยู่บนเรือ มีช่วงฤดูมรสุมที่พี่น้องญาติมิตรจะกลับมาพบกัน หมู่เกาะต่างๆ มีชื่อเรียกเป็นภาษาของพวกเขาแต่มิใช่เพื่อยึดครอง ด้วยความเชื่อ ‘ไม่มีเจ้าของในธรรมชาติ’ และพวกเขามีความรักสงบตลอดการเดินทางของชีวิต วิถีชนเผ่าแห่งฝั่งทะเลอันดามัน มอแกน มอแกลน และอุรักลาโว้ย นับถือวิญญาณมนุษย์ไม่บูชาพระเจ้า กอปรพิธีกรรมเพื่อบรรพบุรุษ พวกเขายังนับถือวิญญาณลึกลับที่สถิตในท้องทะเลด้วยเป็นความเชื่อและความเคารพอ่อนน้อมอันลึ้งซึ้งต่อธรรมชาติเพราะการเดินทางในทะเลเวิ้งว้างชีวิตและความตายเป็นของคู่กัน มันคือความจริงซึ่งเป็นมากกว่าคำพูด มากกว่าการตระหนักรู้เหนือทุกสิ่ง เมื่อพวกเขาได้แล่นเรือของตนไปถึงเส้นขอบฟ้า ณ ที่ซึ่งเหล่ายิปซีทะเลค้นพบว่าพรมแดนแห่งแรกของชีวิตคือความตาย พี. อิวานอฟ (P. Ivanof) นักชาติพันธุ์วิทยา เขียนไว้เมื่อหลังสงครามโลกครั้งที่สองว่า “มอแกนทำให้คุณค้นพบชีวิตที่ปราศจากหน้ากาก ไร้การเสแสร้ง ไร้แรงกดดันจากเวลาเงินทองและทรัพย์สมบัติ ชีวิตและความตายอยู่คู่กัน มีชีวิตที่เข้มข้นและเต็มเปี่ยม ชีวิตของชนเผ่าเร่ร่อนที่จริงแล้วร่ำรวยและงดงาม”

ในบทความ ชนเผ่าเร่ร่อนบนโค้งมหาสมุทร ของอัคนี มูลเมฆ ยิปซีทะเลในโลกสมัยใหม่ คือชื่อบทสุดท้ายซึ่งเขาสรุปลงท้ายอย่างตัดเยื่อขาดใยสายโยงในอดีต ว่า “ปัจจุบัน ความเจริญทางด้านวัตถุและการคมนาคมสื่อสารของสังคมยุคใหม่บีบให้โลกแคบลงทุกที แม้จะหลีกหนีไปไกลถึงขอบฟ้า ก็ไม่มีแหล่งอาศัยที่สงบและอิสระให้ชาวมอแกนอีกแล้ว” สำหรับถ้อยคำแห่งการปลุกให้ตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ายุคสมัย จะต้องกล่าวอะไรเกินไปกว่านี้ เมื่อน่านน้ำหรือระยะทางของเขตทางทะเลได้เปลี่ยนเรือชีวิตของพวกเขา
น้ำทะเลขึ้นและลง ผ่านคืนวันมากี่ครั้งกี่หน นานเท่าใดแล้ว คลื่นยักษ์จากบนฝั่งถั่งโถมไม่เคยหยุด ด้วยแรงกำลังมหาศาลในกระแสเชี่ยวกราดของระบบทุนและบริโภคนิยม ซึ่งหมายถึงการจับจ่ายอย่างสิ้นเปลืองไปกับข้าวของต่างๆ ที่ไล่ตามยุคสมัย ทั้งที่ไม่ได้จำเป็นในวิถีชีวิต การจะตระหนักรู้เท่าทันกระแสคลื่นที่มองไม่เห็นนี้คือการเริ่มมองย้อนกลับไปถึงความสุขแท้จริงของวิถีชีวิตดั้งเดิม
หนังสือ สีแท่งในกล่อนหนึ่งในแสงทะเล พยายามจะนับจากมากไปหาน้อย เริ่มจากไกลมาใกล้ พยายามอย่างยิ่งที่จะเล่าย้อนจากอนาคตไปสู่อดีต เก็บภาพวาดและเรียงเรียงถ้อยคำที่สะท้อนจากคนรุ่นลูกส่งถึงพ่อแม่ของพวกเขา เพื่อบางที, บนชายฝั่งแห่งหนึ่งของกลุ่มชนผู้หยุดเร่ร่อน ณ ที่ซึ่งพวกเขาตั้งรกรากอยู่อาศัยจะเป็นชุมชนแห่งความสงบสุข เป็นต้นแบบการเรียนรู้อันดีงามของมนุษย์ผู้ซึ่งเคารพพึ่งพิงในธรรมชาติ ดำรงชีพดั่งปราชญ์ชาวประมงพื้นเมืองผู้มีสายเลือดผูกพันกับทะเลมายาวนานนับจากครั้งบรรพกาล เช้าวันนี้, เนื้อหาในส่วนคำนำได้พิมพ์เรียบเรียงเสร็จลงด้วยดีพร้อมแสงแรกของพระอาทิตย์ที่ปรากฏขึ้น ซึ่งเป็นลำแสงเดียวกับที่สะท้อนพร่างพรายบนผืนคลื่นทั่วท้องทะเลและเป็นแสงยามเช้าซึ่งเปี่ยมด้วยความหวังที่จะนำสีแท่งกล่องนี้มาวางไว้บนฝั่งซึ่งผู้คนจะมองเห็นกันและกันมากยิ่งขึ้น


คำนำ จากหนังสือ “สีแท่งกล่องหนึ่งในแสงทะเล”
อุเทน มหามิตร พฤศจิกายน 2550


รายได้ทั้งหมดจากการขายหนังสือนำเข้า กองทุนศิลปะของเด็กๆ ฝั่งอันดามัน
*** สั่งซื้อโดยตรงที่ร้านนอร์บูลิงการ์ (ราคาลดพิเศษ 200)

สานสัมพันธ์ ราชวงศ์เชียงราย และ ราชสกุลพะเยา



งานดอกไม้ เชียงราย

ความสุขมวลรวมประชาชาติ








ที่เห็นหัวหงอกซ้ายมือท่าน คือ ประธานเวริลแบ้งค์ เขาเห็นว่าภูฐานยากจนมากๆ เลยไปเสนอให้ความช่วยเหลือ
โชคดีที่กษัตริย์ของเขาพอรู้เท่าทันพวกนี้เลยไม่ตกเป็นเหยื่อ ไม่กู้เงินมาสร้างเขื่อน

ตั๋วใบนี้ไม่ได้มีสำหรับฉัน

You must have heard of the place that if we get to, we will have everything.
Happiness and dreams that's been waiting for will wait for us at the destination.
And only a single ticket is needed for multiple return trips.
But no one has ever returned to tell me anything.
So I wonder if it's real, want to see it for myself.
Even if it's by foot I'm willing to go, if there will be something upon arrival.
No matter what I must pay to get the ticket, I will.
and so I paid with everything I have just for someone to return it all to me and say...
* This ticket is not for me even though it is sold to all. It's just that this train does not have a place for me so I cannot travel.
(Repeat *)
Like I said, I'm dedicated and travelled in the direction that he travelled.
No matter the fatigue, the heat, or the cold, I'm not afraid. With a proud heart I will endure
and in not too long the destination will become apparent.
So I clamber on to reach that destination that is disappearing.
It probably is not real, that destination for someone like me.
The ticket that everyone has, probably does not exist for someonelike me.
And so I turn my back to the way that I came from, and there I saw someone looking. When walked back, I saw that it was the same peson that told me repeatedly, stressingly that...
(Repeat *)

เคยได้ยินใช่ไหมว่าที่นึงถ้าไปถึงเราจะมีทุกอย่าง
ความสุขความฝันอะไรที่เฝ้ารอ จะรอเราอยู่ที่ปลายทาง
และต้องใช้เพียงตั๋วเดินทางแค่ใบเดียว และมันก็ไปกลับได้ตั้งหลายครั้ง
แต่ไม่เคยจะมีผู้ใดที่เคยไป จะกลับมาเล่าอะไรให้ฉันฟัง

ก็เลยสงสัยว่าจริงหรือไม่จริง อยากไปเจอกับตัวซักครั้งหนึ่ง
จะต้องเดินทางไกลด้วยเท้าฉันก็ยอม หากมันจะมีอะไรเมื่อไปถึง
ต่อให้ตั๋วเดินทางจะแพงสักเท่าไร ต้องจ่ายด้วยอะไรจะไปหามา
และฉันจึงจ่ายหมดเท่าชีวิตที่ฉันมี เพื่อให้ใครบางคนมาส่งคืนและบอกว่า

* ตั๋วใบนี้ไม่ได้มีสำหรับฉัน แม้เค้าจะขายให้ทุกคนได้เท่ากัน เพียงแต่รถขบวนนี้ไม่มีที่ให้กับฉัน จึงไม่มีสิทธิ์เดินทาง
(ซ้ำ *)
อย่างที่เคยบอกไปฉันทุ่มเท และออกเดินไปตามทางที่เค้าไป
จะเหนื่อยจะร้อนจะหนาว ฉันไม่กลัว กับใจทระนงจะทนไหว
และในไม่ช้าไม่นานก็มองเจอว่ามีปลายทางอยู่ไม่ไกล
ก็เลยตะเกียกตะกาย เพื่อไปเจอสุดท้ายปลายทางที่หายไป
มันคงไม่มีจริงแท้ และแน่นอน ปลายทางให้กับคนอย่างฉัน

ว่าแต่ตั๋วเดินทางที่ใครๆ ก็มี คงไม่ได้มีให้กับคนอย่างฉันเหมือนกัน
จึงหวนคืนไปยังทางที่เดินมาก็มีใครมองอยู่ตรงนั้น
พอเดินกลับไป ก็เจอคนเดิม จึงบอกกับฉัน ย้ำๆ ซ้ำๆ ว่า
(ซ้ำ *)

ปฏิบัติการอัปยศ

นานเท่าไรแล้วที่ Everest ได้หลับใหลมายาวนานอย่างพ้นยุคพ้นสมัย
กระทั่งไม่นาน มนุษย์ตัวจ้อยก็เกิดความ อหังการ บ้าบิ่น ท้าทายธรรมชาติ โดยเฉพาะสิ่งที่ใหญ่ที่สุด สูงที่สุด
มนุษย์น้อยตัวจ้อย พากันนำพาตีนน้อยๆ ตีนแล้ว ตีนเล่า เหยียบย่ำไปบนยอดเขาที่เขาว่ากันว่ามันสูงที่สุด
บ้างเพื่อทำตามฝัน บ้างอยากมีชื่อเสียงโด่งดัง และในที่สุดก็เป็นตำนานว่า ถ้ามนุษย์ในชาติใดได้พาเอาตีนน้อยๆขึ้นไปปั้มบนยอดเขานั้นได้สำเร็จ รอยตีนและธงชาติ คือเกียรติ ศักดิ์ศรีของประชาชนในชาตินั้น

ในมุมมองของคนที่รักภูเขา Everest นับเป็นความฝันอันสูงสุดยุคทุกสมัย ของผู้คนทุกประเทศ แน่นอน มันเป็นเรื่องที่มีเกียรติอย่างยิ่งกับการที่มนุษย์ตัวเล็กๆยอมแม้กระทั่งที่จะสละชีวิตตัวเองเพื่อทำตามความใฝ่ฝันที่สูงส่ง มันเป็นการเดินทางที่ทำให้มนุษย์ธรรมดาได้เข้าใกล้ความยิ่งใหญ่ของพระผู้เป็นเจ้า และก็เข้าใกล้นรกที่แสนโหดร้ายในเวลาเดียวกัน ในแง่บทเรียนระหว่างทาง ผมเชื่อว่ามันสอนเราเรื่องความอ่อนน้อมถ่อมตนมากกว่าอหังการ การที่คนไทยถูกบริษัทที่คิดแต่เรื่องกำไร และสถานีโทรทัศน์ที่เห็นเงินคือพระเจ้า สร้างปาหี่จูงจมูกคนไทยขึ้นมาบนยอดเขาอันศักดิ์สิทธิ์ โดยพวกเขาอ้างว่า นี่เป็น ปฏิบัติการเกียรติยศ

เกียรติยศนี้ จะสอนอะไรแก่คนล้าหลังคลั่งชาติส่วนใหญ่ ที่ยังเชื่อว่า พม่า นำทองจากกรุงศรีอยุธยาของพวกเขาไปเสียหมดสิ้น (เขาคงเชื่อว่าถ้าทองพวกนั้นยังอยู่เขาอาจจะไม่จนบัดซบอย่างนี้)


การใช้คำว่า ปฏิบัติการเกียรติยศ ของสถานีโทรทัศน์ที่ควรจะถูกสั่งปิดไปตั้งนานเช่น ไอทีวี กับบรรษัทที่ร่ำรวยอย่าง เอไอเอส และบรรษัทข้ามชาติใหญ่ๆที่ต่างมีผลโยชน์แอบแฝงและโจ่งแจ้ง ในการพิชิตยอดเขาครั้งนี้ นับเป็นปฏิบัติการสุดอัปยศที่สะท้อนให้เห็นถึงความอัปลักษณ์ของระบบทุนนิยม



แน่นอนว่า คำว่าเกียรติยศ ในครั้งนี้มีความหมายอย่างที่อาจารย์นิธิเคยแปลไว้ คือเป็นเรื่องของหน้าตา หาใช่ศักดิ์ศรี หรือเกียรติที่มาจากรากของคำว่า Dignity แต่อย่างใดไม่ เพราะคนดูก็ไม่เห็นว่า ปฏิบัติการถ่อสังขารครั้งนี้ จะชี้ให้คนไทยเห็นถึง ความดี ความงาม ความจริง แต่อย่างใด

การจัดฉากครั้งนี้ทำในรูปแบบของเกมโชว์ เต็มไปด้วยโฆษณาแฝง และพยายามโยงว่าเรื่องนี้ถ้าทำสำเร็จจะเป็นหน้าเป็นตาของประเทศ เป็นเกียรติยศของประชาชนประเทศชาติ

ถ้าปฏิบัติการนี้มีข้อขัดข้อง มีคนตาย สำนักพระราชวังจะมอบน้ำหลวงอาบศพ หรือจะเอาธงชาติคลุมศพกลับประเทศอย่างสมเกียรติอย่างนั้นละหรือ ?

เราควรยึดปาหี่ที่บรรษัทมือถือสร้างขึ้นมา เป็นสรณะของประเทศอย่างนั้นหรือ ?

กลุ่มโอเปกจะยอมลดราคาน้ำมันถ้าคนกลุ่มนี้ขึ้นไปสูดอากาศบนนั้นได้จริงหรือ?

สมัคร หมีควายมันจะยอมทำลายตัวเองเพื่อสันติสุขของโลกอย่างนั้นหรือ?


จะมีคนไทยกี่คนมองเห็นถึงผลประโยชน์ของบรรษัทที่คิดเกมนี้ขึ้นมา และกี่คนจะเห็นอันตรายของวิธีคิดแบบชาตินิยม

อย่างนี้อย่างไรก็ตาม การเดินไปบนภูเขาอันศักดิ์สิทธิ์ ด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ ย่อมเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์
สำหรับคนที่ได้ย่างเท้าขึ้นไปบนนั้นแล้วละก็ ....อย่างน้อยเมื่อกลับลงมาหัวใจย่อมมีความลุ่มลึก
ย่อมมองเห็นโลกในทรรศนะถีที่พ้นไปจากมายาคติไม่มากก็น้อย

ไม่เหมือนบรรษัทชั่วช้าที่ต้องการเห็นแค่ กำไร ที่แม้จะเพิ่มขึ้นทุกปีบนความบรรลัยของประชาชน



คุณพิบูลศักดิ์ ละครพล เดินทางมาแจกลายเซ็นต์ถึงในร้าน


เพื่อนจากแม่ฮ่องสอนและเชียงราย สองในหกพันกว่าคนที่เดินทางมาสอบเพื่อบรรจุเป็นข้าราชการ

6000 กว่าคน คัดเอา สองร้อยกว่าคน ใครจะเป็นผู้โชคดี เฮ้อ......ประเทศไทย



มุมใหม่ในร้านเก่า



โมโม่ก็มาเยี่ยมชม



และเมื่อปลอดลูกค้าเราก็ทำตัวตามสบายอย่างที่เห็น